Lieve vrouw,
De zee leeft in jou.
Elke golf, elke stroming, elke beweging van eb en vloed — het is jouw ritme.
Jouw lichaam is gemaakt van water. Je baarmoeder, je bloed, je adem, je tranen — alles stroomt op het ritme van de maan.
Je bént natuur. Je bént zee.
Maar zoveel vrouwen zijn die waarheid kwijtgeraakt.
We zijn gaan geloven dat we het moeten beheersen.
Dat we onze kracht moeten temmen, ons lichaam moeten controleren.
We hebben geleerd bang te zijn voor de intensiteit die juist ons leven draagt.
En zo is het water stilgevallen.
Het element dat hoort te bewegen, te stromen, te reinigen — raakt geblokkeerd.
We raken afgescheiden van dat wat ons vrouw maakt in onze diepste kern.
En dan, als de geboorte komt,
wanneer het water weer wil bewegen,
wanneer het lichaam zich wil openen,
komt de angst.
Angst voor de kracht die in je huist.
Angst om overspoeld te worden.
Angst om jezelf volledig toe te laten.
Maar, lieve vrouw — deze kracht is niet tegen je.
Zij is jij.
De golven die door je heen trekken, zijn geen vijand. Ze zijn je dragers.
Ze brengen je naar het moment waarop leven en oerwijsheid samenvallen.
Wanneer jij weer durft te vertrouwen op dat water in jezelf,
wanneer jij de zee herinnert,
dan keert alles terug naar zijn natuurlijke ritme.
Je lichaam weet. Je baarmoeder weet. Jij weet.
Als doula ben ik hier niet om het zachter te maken.
Ik ben hier om je te herinneren aan je kracht.
Om met jou door de angst heen te gaan — tot ze transformeert in vertrouwen.
Tot je voelt: ik bén de zee.
En wanneer jij dat voelt,
wanneer jij die kracht weer belichaamt,
dan open je niet alleen voor jezelf —
je opent voor álle vrouwen.
Voor je moeder. Voor je grootmoeder. Voor de vrouwen die vóór jou kwamen en de vrouwen die na jou zullen komen.
Elke keer dat een vrouw durft te bevallen vanuit haar oerwijsheid,
elke keer dat ze zich herinnert dat ze water is,
ontwaakt een oud weten in de wereld.
Een weten dat niet meer mag slapen.
Het is tijd dat wij, vrouwen, deze kracht weer wakker maken.
Niet als iets buiten ons,
maar als iets dat altijd in ons heeft gewoond.
Lieve vrouw,
de zee roept jou terug.
Ze vraagt je te vertrouwen.
Te openen.
Te stromen.
Te herinneren wie je werkelijk bent.
En ik ben hier, om naast je te staan.
In liefde. In waarheid. In kracht.
Tot jij zegt:
Ik ben de zee.
Ik ben leven.
Ik ben vrij.