“Er zijn aanrakingen die je niet alleen voelt op je huid,
maar die iets ouds in je wakker maken.”
Soms komt iets niet omdat je ernaar zoekt, maar omdat het je vindt.
Zo kwam de rebozo in mijn leven.
Ik wist niet precies wat het was, alleen dat ik me er vreemd vertrouwd bij voelde. Alsof mijn lichaam het al kende, nog voordat mijn hoofd begreep waarom. Een zachte, stille roep. Niet luid. Niet dwingend. Maar helder.
De rebozo is een doek, zeggen we. Maar zo voelt het niet. Voor mij voelt ze als een omhelzing. Als een herinnering aan iets wat vrouwen al eeuwenlang weten, maar wat we ergens onderweg zijn kwijtgeraakt: hoe het is om gedragen te worden, zonder iets te hoeven doen.
Wat ik voelde toen ik haar ontmoette
De eerste keer dat ik met de rebozo werkte, gebeurde er iets wat ik niet had verwacht. Niet spectaculair, niet groots — maar diep. Mijn lichaam ontspande op een laag waarvan ik niet wist dat die gespannen was. Alsof ik toestemming kreeg om te zakken. Niet alleen in mijn lijf, maar in mezelf. Ik voelde zachtheid. Ruimte. Een stille veiligheid.
En ook: een lijn. Een verbinding met vrouwen vóór mij. Moeders, vroedvrouwen, healers. Vrouwen die deze doek gebruikten om te wiegen, te ondersteunen, te dragen — tijdens zwangerschap, geboorte, overgang. Het raakte me. En ik wist: dit wil ik niet alleen ontvangen, dit wil ik doorgeven.
Brazilië — geen reis, maar een inwijding
Die roep bracht me uiteindelijk naar Brazilië.
Niet om iets te leren in de klassieke zin, maar om me te herinneren. Daar werd ik ontvangen door vrouwen die werken vanuit aanwezigheid. Die niet uitleggen, maar voordoen. Die niet sturen, maar volgen. Zij leerden me dat de rebozo geen techniek is. Geen methode. Maar een manier van zijn. Ik leerde luisteren met mijn handen. Dragen zonder te duwen. Aanwezig zijn zonder iets te willen veranderen.
Het voelde als een inwijding.
Niet iets wat je “haalt”, maar iets waar je langzaam in zakt. Ik voelde hoe mijn handen zachter werden. Hoe mijn aandacht ruimer werd. Hoe vertrouwen vanzelf ontstond, zonder dat ik het hoefde te maken.
Wanneer ik een zwangere vrouw wieg
Als ik nu een rebozo om een zwangere vrouw heen leg, gebeurt er vaak hetzelfde. Er is een moment waarop het lichaam het overneemt. De adem zakt. De schouders verzachten. Het bekken ontspant.
En soms — heel stil — zie ik iets in haar gezicht veranderen. Alsof ze zichzelf weer voelt. Alsof ze even niets hoeft te dragen, maar zelf gedragen mag worden. Niet alleen door mij, maar door de doek. Door de aandacht. Door de ruimte. Het raakt me iedere keer opnieuw.
Meer dan aanraking
Wat de rebozo doet, laat zich niet goed uitleggen. Het is geen massage in de gewone zin. Het is een ervaring. Een moment waarin niets hoeft, niets opgelost wordt, niets beter gemaakt.
Alleen maar zijn.
Zakken.
Ademen.
Voor veel vrouwen — zeker in zwangerschap — is dat al helend op zichzelf. Een zachte herinnering. We leven in een wereld waarin vrouwen vaak sterk moeten zijn. Doorgaan. Dragen. Regelen. Ook tijdens zwangerschap. De rebozo herinnert aan iets anders.
Aan zachtheid. Aan overgave. Aan vertrouwen in het lichaam. Aan hoe het voelt om even niets te hoeven — en toch precies goed te zijn.
Dat is wat de rebozo voor mij is.
En elke keer dat ik haar gebruik, voel ik dankbaarheid dat ik dit mag doorgeven.