Waarom vertrouwen en loslaten essentieel zijn in zwangerschap en geboorte
De afgelopen dagen, met de sneeuwval, voelde ik iets in mij aangaan.
Niet alleen omdat het landschap veranderde, maar omdat mijn lijf reageerde op de chaos, de vertraging en de onvoorspelbare kracht van de elementen. Alsof het leven zelf even liet zien dat niet alles maakbaar is. Dat niet alles gestuurd of gecontroleerd hoeft te worden.
Ik merkte hoezeer ik soms rondloop met een gevoel van verveling. Alsof alles te perfect is geworden. Te netjes. Te strak geregeld. Er wordt nauwelijks nog iets aan het toeval overgelaten. We leven in een wereld waarin maakbaarheid wordt verheerlijkt, waarin controle en optimalisatie de norm zijn, en waarin imperfectie bijna voelt als falen. Een grote illusie — en ik zie hoe veel mensen daarin vastlopen. Hoe ze lijden, maar niet leiden.
Dat raakt me diep.
Ook in mijn werk als doula ontmoet ik dit telkens opnieuw. Vrouwen met een intens verlangen om los te laten, om te vertrouwen op hun lichaam, hun wijdheid, hun innerlijk weten. Ze voelen ergens diep vanbinnen dat er iets anders mogelijk is. Dat geboorte, en het leven zelf, vraagt om overgave in plaats van beheersing. En tegelijk zie ik de innerlijke strijd. Het overdenken, het analyseren, de controle die veiligheid lijkt te bieden — en de eenzaamheid die daaronder schuilgaat.
Veel van wat hen belemmert, is met de paplepel ingegoten. Controle. Aanpassen. Het idee dat je het goed moet doen. Dat je jezelf niet volledig kunt vertrouwen. En hoe verder je daarvan af raakt, hoe groter de afstand tot je eigen authenticiteit wordt.
Ik voel daar compassie voor. Omdat ik het herken.
Mijn eigen pad is er één geweest van veel innerlijk lijden. Van zoeken, verdwalen, verkeerde keuzes maken en mezelf kwijtraken. Niet omdat ik niet mijn best deed, maar juist omdat ik zo hard probeerde het juiste te doen. En toch is er, juist door daar niet van weg te kijken, langzaam iets verschoven. Door te blijven voelen. Door het niet te veroordelen, maar te omarmen. Stap voor stap.
Van lijden naar leiden.
Mijn natuurlijke leiderschap heeft zich niet aangediend als iets groots of krachtigs. Het kwam stil. Door trouw te blijven aan mijn authenticiteit. Door de moed te hebben om wegen te bewandelen waar weinig mensen lopen. Dat is soms eenzaam. Maar onderweg ontmoet je ook gelijkgestemden. Mensen die je aankijken zonder woorden. En ineens voel je het: ik herinner het me weer.
Voor mij is het leven niet iets om te beheersen. Het is iets om te ervaren. Om mijn gevoel en intuïtie serieus te nemen. Om fouten te maken en opnieuw te kiezen. Steeds dichter bij mijn eigen weg, ook als die kronkelig is.
Ik ben dankbaar dat ik als doula vrouwen mag begeleiden die ditzelfde verlangen voelen. Niet om iemand anders te worden. Niet om het perfecte plaatje te volgen. Maar om terug te keren. Naar hun lichaam. Naar hun weten. Naar hun eigen, authentieke pad.
Ten diepste gaat het voor mij hierover:
zijn.